Anoreksja

Anoreksja?

Adolescencja to czas, kiedy obserwuje się największą częstotliwość zaburzeń odżywiania. Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa) dotyczy około 1% populacji młodzieży.  Poszukując wyjaśnień dla narastania problemu w okresie dojrzewania autorzy rozlicznych publikacji zwracają uwagę na dwa zasadnicze czynniki: niezwykle burzliwe przemiany, jakich doświadcza młody człowiek na płaszczyźnie biologicznej, społecznej i psychicznej spowodowane normatywnym kryzysem rozwojowym w tym czasie oraz nierozłącznie związane z tym poszukiwanie autonomii i niezależności. Trudności dotyczące separacji z rodziną, podjęcia nowych ról społecznych zgodnych z oczekiwaniami otoczenia, często nieadekwatna do rzeczywistości percepcja bardzo szybko zmieniającego się ciała, przy szczególnej wrażliwości adolescentów na kwestie fizycznej atrakcyjności, są niejednokrotnie zbyt przytłaczającym doświadczeniem dla młodego człowieka. Anoreksję można w tym kontekście postrzegać jako swoistą próbę kontroli siebie, otoczenia, wycofania się do bezpiecznego świata dzieciństwa, jako zaprzeczanie własnej seksualności, która jest w tym czasie kolejnym niejednokrotnie bardzo trudnym wyzwaniem.

Niebagatelne znaczenie w rozpowszechnieniu zaburzeń odżywiania ma czynnik kulturowy. W krajach Ameryki południowej czy Azji zaburzenia odżywiania są zdecydowanie rzadziej diagnozowane niż w zachodnim kręgu kulturowym, gdzie istnieją przecież środowiska, zawody, wirtualne grupy promujące niedowagę czy wręcz wychudzenie. Są to na przykład agencje poszukujące dziewcząt do pracy w charakterze modelek, grupy ProAna, ale nie bez znaczenia jest także  ogólnie obowiązujące, szczególnie właśnie w kulturze zachodniej, wyobrażenie ideału kobiecego piękna.

W sytuacji niepewności co do nawyków żywieniowych młodego człowieka konieczna jest konsultacja u lekarza psychiatry lub psychoterapeuty specjalizującego się w leczeniu zaburzeń odżywiania. Dla rodziców diagnoza bywa zaskoczeniem, ulgą, wywołuje przerażenie, zaprzeczanie, czasami rozpacz niezależnie od tego, że zwykle podejrzewają ją wcześniej i z tego właśnie powodu zjawiają się w gabinecie specjalisty. W rzeczywistości jest szansą na właściwą terapię i udzielenie dziecku adekwatnej pomocy.

Co powinno zaniepokoić rodziców nastoletnich dzieci, jakie są pierwsze symptomy choroby?

– unikanie rodzinnych posiłków
– unikanie konkretnych produktów: tłuszczów, cukru, mięsa, pieczywa
– uzasadnianie diety dbaniem o zdrowe odżywianie się
– nadmierne zainteresowanie kalorycznością poszczególnych produktów
– wyrażanie chęci przygotowywania posiłków dla rodziny
– naprzemienne głodzenie się i objadanie
– nadmierna aktywność fizyczna
– niechęć do ważenia się przy rodzicach
– warstwowe ubieranie się niezależnie od pogody
– obniżony nastrój
– częste rozdrażnienie emocjonalne
– wycofywanie się z relacji rówieśniczych i zacieśnianie więzi z rodzicami
– poświęcanie dużej ilości czasu na naukę

Można jednak zastanowić się jakie działania profilaktyczne należy podjąć, aby uchronić młodych ludzi przed konsekwencjami zaburzenia. Osoby chorujące na anoreksję mają często ogromną potrzebę osiągnięć. W społeczeństwach, w których ogromną wagę przywiązuje się do sukcesu, a za takie powszechnie uznawane są społeczeństwa kultury zachodniej, niezwykle ważne jest tonowanie przez rodziców rywalizacyjnych potrzeb młodych ludzi. Ogromne znaczenie ma także wspólne spożywanie choćby jednego posiłku dziennie, a przez to modelowanie nawyków żywieniowych dzieci i młodzieży. I jeszcze jedno: niczym nie można zastąpić serdecznego kontaktu z młodym człowiekiem, ale powinna to być bliskość oparta na pełnym poszanowaniu odrębności adolescenta.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

1 × 4 =